Η ιστορία του κήπου

Ο Δημοτικός Κήπος κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της πλατείας Βυνακίου και είναι ο καλύτερος ανάμεσα σε άλλους κήπους επαρχιακών πόλεων.

Ο δημοτικός κήπος πρωτοφυτεύτηκε το 1921 από τον τότε δήμαρχο Ανδρέα Πολεμίδη και αργότερα το 1935 στήθηκε ηρώο για να τιμηθούν οι ήρωες από την απελευθέρωση της Χίου το 1912. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ο κήπος αποτέλεσε πόλο έλξης πολλών προσφύγων.


Ο κήπος είναι χωρισμένος σε ανθόκηπο και δεντρόκηπο. Ο ανθόκηπος έχει ποικιλία λουλουδιών και ο δεντρόκηπος πολλά και ωραία δέντρα, όπως πεύκα, ευκάλυπτους, κέδρα, φοίνικες κλπ.


Η μεγάλη κεντρική είσοδος του κήπου είναι από το μέρος της Πλατείας. Στην είσοδο, καθώς μπαίνουμε, δεξιά και αριστερά, συναντούμε δυο μικρές κολόνες κατασκευασμένες από χιώτικο μάρμαρο, πάνω στις οποίες ορθώνονται δυο μαρμάρινοι γρύπες, με ορθάνοιχτα μάτια και τεντωμένες φτερούγες. Οι γρύπες είναι μυθολογικά ζώα με κεφάλι και φτερούγες αετού και σώμα λιονταριού και θεωρούνται φύλακες του χρυσού, φύλακες των χρυσών παραδόσεων του τόπου μας. Στο στήθος των ζώων αυτών υπάρχει το οικόσημο της οικογένειας των Γενουάτων Αργέντιδων.


Στη μέση του ανθόκηπου βλέπουμε στημένο, πάνω σε μεγάλο μαρμάρινο βάθρο, το μπρούτζινο άγαλμα του Κωνσταντίνου Κανάρη του πυρπολητή, να στέκεται σαν γίγαντας, έτοιμος να ρίξει το γάντζο στο Τούρκικο καράβι. Είναι έργο του γλύπτη καθηγητή του Πολυτεχνείου κ. Μιχαήλ Τόμπρου και αποτελεί ένα σημαντικό έκθεμα, καθώς δείχνει το σημαντικό ρόλο που έπαιξε ο Κανάρης στην ιστορία της Χίου.

Προχωρώντας στο δεντρόκηπο, στο μέσο του περίπου συναντούμε μια μικρούτσικη στρογγυλή πλατεία με μικρή στέρνα στη μέση. Μέσα στη δεξαμενή είναι φτιαγμένη με τσιμέντο το ανάγλυφο της Χίου. Στη θέση της Χώρας είναι στημένο μαρμάρινο αγαλματάκι, που παριστάνει τη Σφίγγα, η οποία στα αρχαία χρόνια αποτελούσε το σύμβολο της Χίου και μάλιστα. υπάρχει χαραγμένη και σε αρχαία Χιώτικα νομίσματα. Το σύμβολο του νησιού προέρχεται από τη Συρία και τη Φοινίκη, από την οποία προέρχεται και το όνομα του νησιού, που σημαίνει μαστίχι στα φοινικικά. Η σφίγγα κλάπηκε το 1993 και από το 1995, όπου επέστρεψε στη βάση της, φυλάγεται στη βιβλιοθήκη του Κοραή.

Λίγο πιο πέρα, ανάμεσα στα δέντρα, βλέπουμε ένα μνημείο από τετράγωνο μάρμαρο, που στήθηκε το 1936 για να τιμήσει και να μας θυμίζει καθημερινά τους ήρωες που θυσιάστηκαν και έχασαν τη ζωή τους για την Πατρίδα. Ανάμεσα σε δυο σκαλιστά κλαδιά δάφνης διαβάζουμε το ωραίο επίγραμμα του μεγάλου ποιητή Κωστή Παλαμά:

Ελλάδα για σε Μάνα στη γη της Χίου στεφάνι μας η Δόξα του Μαρτυρίου.


Προχωρώντας στη Νοτιοδυτική άκρη του δεντρόκηπου, συναντούμε τα ερείπια του Αγίου Βασιλείου, του παλιού ιερού ναού της οικογένειας Πετροκόκκινου. Ο ιερός ναός ήταν σε σχήμα σταυρού και είχε τρεις πόρτες. Μέσα σε αυτόν βρέθηκε οικογενειακός τάφος του 15ου και 16ου αιώνα καθώς και ο τάφος του Δούκα Πετροκόκκινου.

Το τέλος της περιήγησης έρχεται να ολοκληρώση μια πλήρως εξοπλισμένη παιδική χαρά με καινούριες εγκαταστάσεις, με κούνιες, τσουλήθρες, τραμπάλες, σκάμμα, όπου παιδιά, μικρά, μεγάλα, μπορούν να παίξουν άφοβα, χωρίς να χτυπήσουν λόγω του πρόσθετου μαλακού τάπητα που έχει τοποθετηθεί για αυτό το σκοπό.

Βιβλιογραφία :
• «Η Σύγχρονος Χίος και η παλαιά», εν Χίω, Τύποις: «Ελευθερίας», 1937
• «Η Χίος, Γεωγραφία – Ιστορικές και Αρχαιοελληνικές σημειώσεις», εκδ. Νίκου Κασσιώτη, Χίος 1950
• «Ο κήπος της Χίου, ένα ανοιχτό βιβλίο της τοπικής μας Ιστορίας», Κωνσταντίνος Βούκουνας, εκδ. Πυξίδα, 2004